تولدت مبارک دختر گلم فروزان

بگذار سرنوشت هر راهی که میخواهد برود ، ما راهمان جداست ... این باران تا می تواند ببارد ما چترمان خداست...

حرفت را بزن
چکار داری که باران نمی‌آید...
اینجا سالهاست
عادت کرده‌اند
به قصه‌های هم گوش ندهند
دست خودشان نیست...
به شرط چاقو به دنیا آمده‌اند
تا پیراهنت را سیاه نبینند
باور نمی‌کنند چیزی را از دست داده‌ای...

 

ای زلیخا دست از دامان یوسف بازکش.

تا صبا پیراهنش را سوی کنان آورد.

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر.

نغمه تو از همه پرشورتر.

کاش که این فاصله را کم کنی.

محنت این قافله را کم کنی.

کاش که همسایه ما می شودی.

مایه آسایه ما می شودی.

هر که به دیدار تو نائل شود.

یک شبه حلال مسائل شود.

دوش مرا حال خوشی دست داد.

سینه ما را اتشی دست داد.

نام تو بردم لبم آتش گرفت.

شعله به دامان سیاوش گرفت.

نام تو آرامه جان من است.

نامه تو خط امان من است.

ای نگهت خواست گه آفتاب.

بر من ظلمت زده یک شب بتاب.

پرده بر انداز ز چشم ترم.

تا بتوانم به رخت بنگرم.

ای نفست یار و مدد کار ما.

کی و کجا وعده دیدار ما.

دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد.

به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد.

به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم.

تو که نقطه عطفی به اوج آئینم.

کدام گوشه مشعر کدام کنج منا.

به شوق وصل تو در انتظار بنشینم.

روا مباد که بر بنده‌ات نظر نکنی.

روا مباد که ارباب جز تو بگزینم.

چو رو کنی به رهت درد و رنج نشناسیم.

ز لطف روی تو دست از ترنج نشناسیم.

خبر آمد خبری در راه است.

سر خوش آن دل که از آن آگاه است.

 

اول نامه جای دل تنگ چند تا نقطه چين می گذارم،

جای اسم قشنگت سر سطر

نازنين، نازنين می گذارم ...

گفتن از تو ولی کار من نيست،

پس قلم را زمين می گذارم ...

شب و روز همه بخير

و پر از گل سرخ.

 

چندان که یادت از دل برخیزد

یا اشک‌ها که ریخت به پایت، باز

 خواهد به پای یار دگر ریزد!

در انتظار باز پسین روزم

وز قول رفته، روی نمی‌پیچم.

از حال غیر رنج نبردم سود

ز آینده نیز، آه که من هیچم.

بگذار ای امید عبث، یک بار

بر آستان مرگ نیاز آرم

باشد که آن گذشتۀ شیرین را

بار دگر به سوی تو باز آرم

 

 

رفتييو خاطره هاي تو نشسته تو خيالم

بي تو من اسير دست آرزو هاي محالم

ياد من نبودي اما من به ياد تو شکستم

با بهانه ياد من باش بي بهانه من باش

وقت بيداري مهتاب عاشقانه ياد من باش

 

 

 


كاش ميشد ياد بگيريم كه قبل از اينكه عشق را گدايي كنيم، به ديگران عشق بورزيم. كاش ميشد ياد بگيريم كه استحكام دوستيها در صداقت است. كاش ميشد ياد بگيريم كه چطور ايراد ديگران را بگوييم، بدون اينكه ناراحت شوند. كاش ميشد ياد بگيريم كه در مورد ديگران زود قضاوت